Geluksmomentjes

Het is het begin van de avond. Het eten is op en eigenlijk moet ik nog flink wat inpakken voor de verhuizing. Ik loop eerst even naar de brievenbus en haal dan een ijsje bij de snackbar. Ik gun mezelf een momentje in het park voor mijn appartement in Groningen. Dat ik na zestien jaar verruil voor een huis met een tuin in Assen.

Ik geniet van het ijs en de warme avondlucht. Een oudere vrouw wandelt voorbij. ‘Lekker he’, zegt ze. ‘Zo’n warme avond’. We raken aan de klets. Ze zetelt zich naast me op het betonnen bankje. Want ze moet er wel even bij zitten. ‘Ik ben al negentig en woon nog steeds allen.’ Ze is trots merk ik. Ik geef het haar niet. Die negentig jaar. Ze vertelt over haar kinderen. Acht heeft ze er. En een batterij kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ik tel terug. ‘Dan bent u in de jaren twintig geboren. Dan heeft u een boel meegemaakt.’ ‘Kind’, zegt ze teder. ‘Dat wilt u niet weten.’ Het raakt me dat ze u zegt. Ik vind het mooi. Een uur lang kletsen we over van alles en nog wat. Het geloof, eenzaamheid die ze gelukkig niet kent, omdat ze zo’n groot gezin heeft. Haar kinderen wonen over het land verspreid en daar gaat ze rustig nog zelf heen met het openbaar vervoer. En we praten over het leven. ‘Ik hoop dat het me gegeven is om nog even door te blijven gaan. Ik vind het leven nog veel te leuk.’ Gelukkig maar. Ik sta op en schud haar zachte hand. ‘Mevrouw’, zeg ik. ‘Bedankt voor dit cadeautje. Weet u wat ik zo leuk vind? Dat u me u noemt. Meestal als ik met oudere mensen praat, zeg ik u en jou’en en jij’en zij terug. Ze glimlacht en zegt dat het haar opvoeding is. Terwijl we ieder een kant oplopen, kijken we nog een keer achterom. Het zijn kleine dingen, die verworden tot geluksmomentjes.


Auteur

Marielle de Vries Redacteur