Fajer vertelt ons zijn verhaal - Cultureel Hart Assen

We zitten met z’n drieën om tafel: Zen, Fajer en ik. Het is nog een beetje ongemakkelijk. Waar begin je? Ik geef Fajer een groot compliment dat hij het aandurft, zijn verhaal met ons te delen. Zen schenkt koffie in. Talloze vragen liggen op mijn lippen. Zen zet de computer aan. We staan aan het begin van een schrijfproces van weer een nieuwe voorstelling: Zagros, een vriend van ver.

Zen doet soms vrijwilligerswerk op Lesbos. Tijdens de vrije uurtjes in de trainingsweken vertelt hij over hoe hij Syrische vluchtelingen aan land hielp. Sterre, één van onze spelers ving ons gesprek op en vertelde over haar stage bij stichting Nidos. Bijzondere verhalen volgden, over hoe ze minderjarige vluchtelingen begeleidt. In dat zelfde jaar startte Garage TDI een samenwerking met de ISK-afdeling van het Dr Nassaucollege, waarbij lessen dans en drama worden ingezet in het kader van burgerschap en taalontwikkeling. De optelsom was snel gemaakt: we wilden een theaterproject opzetten voor deze doelgroep. We maakten een plan waarbij Nederlandse jongeren samen een voorstelling zouden maken over het gevoel van vrijheid. Zo gezegd, zo gedaan. We gingen opzoek naar Syrische jongeren die mee wilden werken aan het project. Zagros, deel 1 was op 4 mei 2017 een feit. De voorstelling speelde onder andere in de garage en in herinneringscentrum Kamp Westerbork. Helaas lukte het niet om aan de vraag te voldoen om de voorstelling te spelen op middelbare scholen, of te spelen bij stichting Vluchtelingewerk. De spelers moesten overdag naar school. We besloten om een tweede deel te maken.

Zen nodigde Fajer, een deelnemer van het eerste project, uit. We zitten meerdere keren samen om tafel. We praten in sessies van drie tot vijf uur per keer. Fajer vertelt over Syrië, over het metaalbedrijf van zijn vader, over Assad, over de bom die viel op het huis van de buren, over de dag dat zijn beste vriend overlijdt, over het moment dat zijn vader dacht dat Fajer niet meer levend onder het puin vandaan zou komen. We raken niet uitgesproken. Fajer wil zijn verhaal vertellen. Over het bootje naar Griekenland, waarvan iedereen roept: ‘stap er niet in!’. Over de gidsen, die je naar de grens van Hongarije brengen. Een oordelend stemmetje in mijn hoofd roept: ‘mensensmokkelaars, bedoel je!’ Maar Fajer ziet het anders. Hij betaalt, betaalt en betaalt. Ik ben nieuwsgierig naar hoe hij aan al dat geld komt. We hebben zoveel vragen. Onze ogen branden als Fajer vertelt over zijn app-contact met zijn vader.

In april is de tekst af. De voorstelling is een persoonlijk verhaal van Fajer met uitstapjes naar de IND, de mensen die hem onderweg helpen en de mensen die het hem moeilijk maken, hun onderbuikgevoel en hun waarheid. Vandaag speelde de voorstelling voor de ISK-leerlingen uit Assen. Een week terug stond hij in Zwolle voor ruim 100 docenten van het Landstede. Geweldige reacties; dankbaar, warm, soms emotioneel. En hoe mooi het ook is als een docent van een middelbare school, de voorstelling quote met de tekst: ‘Deze voorstelling zou elke scholier verplicht moeten zien,’ geen enkel compliment kan op tegen de blik in de ogen van Fajer, die mij vertelt hoe trots hij is, dat zijn verhaal vertaald is naar een theatervoorstelling. 19 en 20 juli is de voorstelling in een openbare versie te zien in de garage. Ik nodig u uit om het mee te maken. Wees welkom!

Garage TDI