Slechte grap

De deurbel ging. Voor mij stond een blonde, vlotte man, type gladjakker. ‘Goedenavond mevrouw’, zei hij opgewekt. ‘Ik kom namens de makelaar.’ ‘Welke makelaar?’ De makelaar van de financieringsmaatschappij die mijn hypotheek had overgenomen. Het bevreemdde mij, want ik had er geen post over gehad. Hij stapte over de drempel van de voordeur naar binnen en liep zo door naar mijn woonkamer. Ik vergat er wat van te zeggen. Hij bekeek de woonkamer kritisch en zei: ‘Wij gaan uw woning gedwongen verkopen.’

‘Waarom?’ Vreemd, er was geen spoortje van paniek bij me te bekennen. ‘Ik heb geen betalingsachterstand, ben altijd netjes op tijd met de hypotheek...’ Ik keek de man doordringend aan. Ervan overtuigd dat het een slechte grap was. ‘Dat maakt niet uit. We doen het omdat het kan.’ ‘Raar’, dacht ik en wilde hem weerwoord geven. Nog steeds niet in paniek. Een doordringende dreun drong door tot mijn brein. Ik schrok wakker. Het was geen slechte grap. Gewoon een hilarische droom.