DNK interview Annemarie Prins (84) en Eva Duijvestein (40)

Assen

Hoe is de keuze voor elkaar tot stand gekomen? Hoe is de voorstelling ontstaan?

Annemarie: Ik was er alleen mee begonnen. Omdat ik vier jaar geleden gediagnosticeerd werd met longkanker. En dan denk je, ja dat is het dan. En omdat ik regisseur ben, wou ik daar een productie over maken. Eva: Annemarie leeft voor spelen, theater maken. Als ze geen theater maakt, heeft ze niet het gevoel dat ze leeft. We hebben elkaar ontmoet op een filmset. Vijftien draaidagen, veel ’s nachts, in de kou, op klapstoeltjes. Het klikte direct. Annemarie: We waren gefascineerd door elkaar. Gefascineerd en geïntrigeerd. Er ontstond een wonderbaarlijke vriendschap. Wat merkwaardig is als je twee generaties uit elkaar ligt. Eva: En vanuit die vriendschap heeft ze me gevraagd mee te werken. Annemarie: Dat was best spannend. We praatten natuurlijk over wat ons bezighoudt. Dat was bij haar een kind willen hebben, en daar aan werken, en bij mij was het doodgaan, en daar ook aan werken. Hoe is het werken met elkaar? Eva: Dat is heel intensief. We zijn heel erg aan elkaar gewaagd. We durven allebei heel erg ons eigen pad te bewandelen. We zijn gepassioneerd, en niet bang voor confrontatie. Wat bewonderen jullie in elkaar? Annemarie: Haar helderheid. (Pauze). Helderheid én trouw. Want ik heb grote behoefte aan mensen die trouw zijn. Eva: Ik vind Annemarie heel intelligent. En ze heeft een enorme dosis levenservaring. Daar smul ik van, als ze dingen vertelt over vroeger. Ook omdat we vriendinnen zijn en niet moeder-dochter. Waarover verschillen jullie van mening? Eva: Ik kan fantaseren, of me zorgen maken. Ik kan praten over: “Stel je voor dat het zo of zo gegaan was…”. Annemarie: En dan zeg ik: “Nou jammer, maar dat is dus niet zo”. Eva: En we zijn verschillend omdat ik nog een heel leven voor me heb. Ik ga straks een kindje krijgen. Mijn leven gaat nu beginnen, en Annemarie is echt aan het afsluiten. Dat is een enorm verschil. Dat is voelbaar tijdens het maken. En dat is best wel confronterend. Voor ons allebei. Het is de bedoeling dat het stuk straks uit veertien losse scènes bestaat, die elke avond in een verschillende samenstelling en volgorde gespeeld kunnen worden. Waarom is daarvoor gekozen? Annemarie: Ik wou graag het principe van John Cage, het ‘I Ching’-principe toepassen. Dat betekent dat je een heleboel brokken hebt, en dat je elke voorstelling door het toeval laat bepalen. Zo kan het zijn dat we bepaalde scènes op een avond niet spelen, en andere scènes twee keer. Dat is voor mij heel passend bij het onderwerp, omdat dat ook iets is dat je pas op het moment zelf weet, voor zover dat een moment is. Het lot bepaalt? Annemarie: Ja, dat is iets waar je weinig grip op hebt. Al kun je wel je best doen het op een juiste manier te doen. Ik heb een broer, die is dit najaar overleden. Wij waren zeer verschillend en we waren niet zo gek op elkaar. Maar hij heeft, en dat was voor mij een verrassing, zijn dood zelf helemaal in de hand genomen; en zijn dochters konden daarbij zijn. Op een koninklijke manier zou ik willen zeggen. Dat is een soort troost, dat iemand aan het eind van alles toch dat is wat je had gehoopt, namelijk een oudere broer. Dat is een soort voorbeeld. En voorbeelden helpen, dat is troost. Voor wie wordt dit een interessante voorstelling? Annemarie: Voor wie? Voor iedereen, van jong tot oud. Net zoals wij. Eva: Dat komt ook omdat er humor in zit, ook al is de thematiek zwaar. We proberen het te benaderen met veel humor en zelfspot. Misschien is dit de perfecte voorstelling voor een oma met haar kleindochter. ‘Dood & Zo’ is op donderdag 2 november te zien in Theater DNK.

Auteur

Albert-Jan Garama