Rubriek: De mensen van het WZA

Assen

 In het Wilhelmina Ziekenhuis Assen (WZA) werken ruim 1200 mensen. Wie zijn zij en wat doen ze precies? In de twintigste aflevering van deze maandelijkse rubriek spreken we een van onze vrijwilligers: gastvrouw Kiena Bouwer (65).

Wat doe je als gastvrouw zoal? Elke dag zijn er vijf gastvrouwen of gastheren aanwezig in het WZA. De patiënten en bezoekers kunnen ons vinden op meerdere strategische plekken in het ziekenhuis: bij de ingang, bij poli 19 en bij wachtruimte 50. Overal is het onze taak om de weg te wijzen en patiënten te begeleiden. Wij begeleiden hen als ze voor een dagbehandeling of een opname komen: naar het laboratorium, de apotheek en de afdeling. Maar we helpen mensen ook met het rijden van rolstoelen en als het nodig is bellen we een taxi. Of we helpen mensen als ze formulieren op de computer in moeten vullen. Er is constant wat te doen. Ik verveel me nooit.Soms komen mensen op ons af, soms nemen we zelf het initiatief. Bijvoorbeeld als je duidelijk ziet dat iemand de weg zoekt.” Wat vind je mooi aan je werk en aan het WZA? “Eigenlijk wilde ik vroeger verpleegkundige worden, maar ik belandde in het onderwijs. Daarom vind ik het extra leuk dat ik nu tóch in het ziekenhuis werk. Ik heb veertig jaar met veel plezier in het onderwijs gewerkt. Drie jaar geleden nam ik, in overleg met mijn toenmalige werkgever,vrijwillig ontslag om plaats te maken voor jongeren. Ik viel daarna een beetje in een zwart gat. Ik ben daarom op zoek gegaan naar vrijwilligerswerk, zag de vacature voor gastvrouw in het WZA en ik heb direct gesolliciteerd.” “Het ziekenhuis is niet zo groot en er heerst een prettige sfeer. Ik ben zelf patiënt geweest hier, dus ik weet waarover ik spreek. Nu combineer ik mijn ervaring als patiënt met mijn ervaring in het onderwijs. Als leerkracht heb ikveel geleerd over gesprekstechnieken en het omgaan met mensen. Daarom probeer ik altijd een praatje met patiënten te maken. Dat breekt toch het ijs. Ik vind het fijn en dankbaar werk.” Welke gebeurtenis is je bijgebleven? “Een tijdje geleden kwam er een ouder echtpaar in het ziekenhuis. De man was zichtbaar gespannen. Net als altijd knoopte ik een praatje aan terwijl we naar de afdeling liepen. Het bleek dat we uit hetzelfde dorp kwamen en dat we zelfs gezamenlijke kennissen hadden. Doordat we zo aan het praten waren, werd hij enorm afgeleid en verdwenen de zenuwen. Zijn vrouw pakte me later bij de arm en zei: ‘Kind, wat fijn dat je hem zo op z’n gemak hebt gesteld.’ Kijk, daar doe je het voor! Wat ik ook een verrassing vond is dat ik laatst een oud-leerling tegenkwam. Hij vertelde dat hij geneeskunde studeert en nu in het WZA stage loopt! Leuk toch?”

Auteur

Cindy Houwen