Mensen van het WZA met Annemiek Visser

Assen

In het Wilhelmina Ziekenhuis Assen (WZA) werken ruim 1200 mensen. Wie zijn zij en wat doen ze precies? In de negentiende aflevering van deze maandelijkse rubriek spreken we Annemiek Visser (52), coördinerend oncologieverpleegkundige.

ASSEN - Wat doen je als oncologieverpleegkundige zoal? ,,Mijn twee collega’s en ik begeleiden patiënten die kanker hebben. De meeste van hen worden naar ons doorverwezen door de internist-oncologen en de longartsen. Wij bieden ondersteuning aan alle patiënten die een chemo- of hormoonbehandeling voorgeschreven krijgen, maar ook aan mensen die net gehoord hebben dat ze kanker hebben. Vanzelfsprekend zijn we er eveneens voor patiënten voor wie de palliatieve fase is aangebroken.” ,,Wij geven aanvulling op de informatie van de medische specialist, zoals extra uitleg over het ziektebeeld, de behandeling en de bijwerkingen van de medicatie. Naast praktische tips bieden we ondersteuning op psychisch gebied. Niet alleen aan de patiënt, maar zeker ook aan diens partner of kinderen. Voor de naasten zijn aandacht en ondersteuning namelijk minstens zo belangrijk.” Wat vind je mooi aan je werk en aan het WZA? ,,Als mensen vragen wat mijn beroep is, zeg ik meestal ‘verpleegkundige’. Als ik ‘oncologieverpleegkundige’ zeg, krijg ik altijd reacties over hoe zwaar dat moet zijn. Natuurlijk vloeien er in de gesprekken wel eens tranen, soms heb ik het zelf ook wel eens eventjes te kwaad. Maar er wordt óók gelachen hoor! Het mooiste van mijn vak is dat ik kan helpen de last te verminderen van mensen die het moeilijk hebben. Met sommige patiënten heb ik jarenlang contact, bijvoorbeeld omdat ze meermalen chemotherapie krijgen met lange pauzes daartussen.” ,,Mijn collega’s en ik werken zo laagdrempelig mogelijk, patiënten en hun naasten mogen ons altijd bellen of spontaan binnenlopen. Een patiënt mag zich geen nummer voelen, moet zich herkent weten. Om die reden hebben wij gezorgd dat er een raam in de deur van onze kamer zit. Ook het contact tussen ons en de specialisten is laagdrempelig. Als een patiënt bijvoorbeeld belt dat er weer veel vocht in de buik zit, dan loop ik even naar de röntgenafdeling. Heel vaak kan ik regelen dat diezelfde dag nog het vocht weggehaald kan worden. Ik denk dat dat in een groter ziekenhuis over meer schijven gaat: het WZA heeft de ideale grootte.” Welke gebeurtenis is je bijgebleven? ,,Dat is nog helemaal niet zo lang geleden. Ik had een gesprek met een stel, waarvan de man kanker in de laatste fase had. Hij sprak uit dat hij zich zorgen maakte over hoe het nu met zijn partner moest en over de financiële nalatenschap, ze moesten eigenlijk snel een samenlevingscontract regelen. ‘Je kunt ook trouwen’, flapte ik er spontaan uit. Waarop hij haar ter plekke ten huwelijk vroeg en zij onmiddellijk ja zei. We waren alle drie vrolijk en ontroerd tegelijk. Een paar weken later zijn ze getrouwd en weer een paar weken later is hij overleden.”

Auteur

Albert-Jan Garama