Hoop, vertrouwen en bitterkoekjes

Assen

Deze maand verblijven Darlington en Prosper Isaacs vijftien jaar in Nederland. Zonder verblijfsvergunning. Reden voor een ‘feestje’.

ASSEN - Als bekende Nederlanders gaan ze op de foto moet de bezoekers. Bekende Nederlanders tegen wil en dank. De broers hadden deze zaterdag gewoon moeten genieten van het weekend na een week hard werken. Maar nee, in de pop-up winkel Mooi Verhaal in het oude postkantoor in ’t Forum wordt hun vijftienjarig verblijf in Nederland zonder verblijfsvergunning ‘gevierd’. De Heeren Oud-Zuid openen het ‘feest’ met een op de situatie van de broers geschreven lied: ‘Vijftien jaar spanning, vijftien jaar verdriet. Dat gun je zelfs je grootste vijand niet.’ Beperking PvdA-raadslid Luc Rengers bekommert zich al bijna tien jaar om de jongens. In zijn speech maakt hij duidelijk wat het betekent om geen verblijfsvergunning te hebben. ,,Ze lopen wel rond, maar zo beperkt. Ze mogen niet de grens over. Ze kunnen geen rijbewijs halen. Ze mogen niet aan het werk wat ze zo graag willen. We zitten hier in het oude postkantoor, maar een pakje ophalen bij een postkantoor mogen ze niet want ze kunnen zich niet legitimeren. De beperking werkt zo door. Waar ligt het einde? We gaan nu het zestiende jaar in. De jongens moeten door en wij gaan ook door.” Dan krijgt Rengers het zelf ook even te kwaad. Mens ‘Zou er een antwoord zijn?’, vraagt dichter Egbert Hovenkamp II zich in zijn eerste poëem af. Een vraag die op vele manieren te interpreteren is, en die ook de situatie van de broers Isaacs blijft achtervolgen. In zijn volgende poëem maakt de Asser dichter maar eens te meer duidelijk dat mensen elkaars gelijken zijn: ‘Mens is als mens geboren, en heeft recht mens te zijn, als zichzelf, hoe dan ook, waar dan ook. Mens mag leven, mens mag vrij zijn, mens mag liefhebben. Mens is menselijk zoals ieder mens.’ Bitterkoekjes Terwijl de bitterkoekjes rondgaan gaat ook cabareteske troubadour Melvin Bonnet in zijn liedjes in op de situatie van de broers. ‘Ze mogen niets, maar stempelen dat wel’, zingt hij en ook de IND-ambtenaar krijgt er van langs: ‘Je voelt je vast een hele baas, met je kleffe broodje kaas.’ Flashback ,,Het zijn allemaal mooie teksten die passen bij deze gelegenheid”, reageert Prosper Isaacs. Broer Darlington kan daar volledig mee instemmen: ,,Ik heb genoten van de liedjes die voor ons zijn geschreven. Het is een flashback wat wij hebben meegemaakt. De liedjes benadrukken hoe wij ons voelen en proberen hoop te houden en iets goeds van ons leven te maken.” Strijdlied Maar dat strijd nog niet is gestreden laat Jannie de Vries horen in het strijdlied dat zij schreef: ‘Met een strijd die wij willen winnen staan wij hier. Zij aan zij. Darlington en Prosper, zij horen erbij. Laat deze jongens deel van ons zijn.’ Sprakeloos ,,Ontroerend hoeveel mensen ons aanmoedigen en steeds zeggen dat het goed komt. Dat vind ik hartverwarmend. Ik voel me echt een mens. Dat gevoel heb ik al die jaren niet gehad. Altijd alleen. Alsof ik niet mocht bestaan”, reageert Darlington. Hij had de tweehonderd bezoekers die hem en zijn broer een hart onder de riem hebben gestoken ook iets willen zeggen. ,,Maar ik ben zo sprakeloos. Ik kom niet uit mijn woorden.” Prosper: “Ik sta hier met een gevoel van blijdschap en we voelen ons aangemoedigd dat het goed komt en dat we niet alleen staan. Veel mensen voelen mee en hebben hoop voor de toekomst.” Doorgaan Die hoop en dat vertrouwen doen de broers goed maar ze beseffen dat ze nog steeds leven tussen hoop en vrees: ,,De ene keer krijg ik het gevoel bij de IND dat het goed komt, maar dan volgt weer een slecht bericht”, zegt Darlington, “Nu is er veel aandacht en hebben we ook stappen gemaakt. We hebben weer documenten naar de IND gestuurd. Dat geeft een positief gevoel, maar dit hebben we ook eerder gedaan en dan moesten we weer andere documenten aanleveren. Dat maakt mij wel een beetje bang, maar met al de mensen om ons heen gaan we door. Ook als het moeilijk wordt.” Dansen en springen Prosper weet precies wat Darlington bedoelt: ,,Dat gevoel is nog niet helemaal weg. Het gevoel van hoop en vertrouwen kent ups en downs, maar de laatste tijd vooral ups. Ook deze dag geeft ons meer zicht op een betere toekomst.” Toch vindt Prosper ook dat er nog niet echt reden tot feest is. ,,Gisteren waren we precies vijftien jaar in Nederland, maar het echte feest moet nog komen als we een verblijfsvergunning krijgen”, om er enthousiast aan toe te voegen: ,,Dan gaan we dansen en springen!” Maurice Vos Foto Maurice Vos

Auteur

Albert-Jan Garama