Kevin Kok: 'Dit is wat ik wil'

LOON

Hij doorliep alle selectieteams bij Achilles, maakte op zijn zeventiende zijn debuut in het eerste, maar redde het toch niet. Nu speelt Kevin Kok bij zondag derdeklasser LEO.

ASSEN/LOON - Het is donderdagavond en het is druk in de stad. De Popronde doet Assen aan. Op verschillende locaties spelen talentvolle bands, dromend en hopend op een gouden toekomst. In café Cheers, sponsor van het eerste elftal van LEO en tevens stamkroeg van Kevin Kok en zijn teamgenoten laat de band View for a Day hun stevige gitaarrock door de speakers knallen. Kevin Kok, verdediger van LEO staat buiten een sigaretje te roken. ,,We hebben net een oefenwedstrijd gespeeld. Wij doen hier vaker een biertje. Elke zondag na de wedstrijd, als kantine sluit. Eerst een hapje eten en dan naar Cheers. Soms ook op vrijdag, na de training.” Kevin Kok kende een valse start bij LTC waar hij als achtjarig jochie in de winter begon met zaalvoetbal. ,,Ik heb een schijthekel aan zaalvoetbal, toen al.” Op zijn negende begon de voetbalcarrière van Kevin Kok echt. Bij Achilles 1894. Kok bleek een talent. Hij doorliep alle selectieteams. Van de E-tjes tot de A-junioren en hij maakte op zijn zeventiende zijn debuut in het eerste van Achilles. ,,Mijn vader leefde nog. Die is net voor mijn achttiende verjaardag overleden. Mijn vader was ook mijn stok achter de deur. Ik was nogal makkelijk. Ging ook graag op stap. Hij hield mij in het gareel.” Toen Kevin senior werd kwam hij in het tweede van Achilles terecht. Het bleek het begin van het einde van zijn voetbalcarrière bij Achilles. ,,Ik raakte geblesseerd aan mijn knie. Moest geopereerd worden. Ik had er daarna geen zin meer in. Mijn vader was overleden, ik kreeg andere interesses en een relatie. Ik miste mijn vader, juist bij het voetbal. Hij stond altijd langs de kant, was altijd trots op mij, maar hield mij ook wel met beide benen op de grond. Had ik vier keer gescoord in een wedstrijd, dan noemde hij tien dingen op die ik verkeerd had gedaan.” ,,Soms gaat het nog wel eens door mij heen wat ik had kunnen bereiken. Onlangs zag ik een wedstrijd uit de tweede divisie die live werd uitgezonden. Met HHC. Dan zie ik Jan Hooiveld daar voetballen. Met hem heb ik vroeger nog samen gespeeld. Dan denk ik wel eens ‘daar ook had kunnen staan’. Ik weet niet of ik het gered zou hebben als ik er toentertijd meer voor gedaan had, maar dat is allemaal achteraf.” Tweeënhalf jaar deed hij niets aan sport tot de vriend van zijn zus hem overhaalde bij LEO te komen voetballen. ,,Ik ben gevallen voor de warmte van de club. Ik was helemaal niet zo overtuigd van LEO. Bij Achilles keken we ook wat neer op LEO, tot ik hier zelf kwam spelen. Ik weet het nog goed. Mijn eerste wedstrijd na tweeënhalf jaar niet te hebben gevoetbald. Ik kon het fysiek nog helemaal niet aan. Ik speelde ook niet goed, maar mensen die mij helemaal niet kenden complimenteerden mij voor mijn harde werken en dat ik er vol voor was gegaan. Het voelde als thuiskomen.” ,,Ik hou ook wel van een biertje. Op vrijdagavond, na de training zitten we soms tot drie uur in de kantine. Praten over voetbal, biertje erbij. De perfecte combinatie. Dan wordt het wel eens laat. Dit gevoel heb ik nooit eerder gehad. Bij Achilles hadden we ook een leuk team, maar niet zoals hier. Dit is echt een vriendengroep.“ ,,Ik denk dat als mijn vader niet was overleden ik wel bij Achilles was gebleven. Of ik het gered had in het eerste weet je nooit. Ik weet nog dat ik destijds een keer met onze trainer, Harold Wekema, stond te praten naast het veld waar het eerste trainde. Hij zei: ‘Kok! Als je een beetje langer had doorgetraind had je daar ook gestaan!’ Triest? Voor een ander misschien, maar zo voel ik het niet. Waar hebben we het over? Het is maar amateurniveau. Je krijgt er niks voor, maar wat je er dan toch al voor moet doen. Ik werkte en was ’s avonds kapot. Ik kon met de training niet anderhalf uur vol gas geven.” ,,Het heeft even geduurd maar ik heb mijn plek nu wel gevonden. Toen ik weer ging voetballen, dat eerste jaar, dacht ik eerst fit te worden om te kijken hoe ver ik nog kon komen. Ik merkte als snel dat mijn handelingssnelheid traag was en ik alles niet meer zo goed kon belopen, maar ik werd ook geraakt door de warmte en de gezelligheid van LEO en kwam tot de conclusie: Dit is wat ik wil.” Ondertussen zet de band de cover ‘Take me to church’ van Hozier in. Kevin en zijn teamgenoten van LEO nemen nog een rondje. Kevin geniet ervan. Aanstaande zondag wacht Bargeres in de competitie. En na de wedstrijd wacht Cheers… Maurice Vos Foto Maurice Vos

Auteur

Albert-Jan Garama