BLOG Mariska van Gennep

Assen

Ik weet het even niet meer. Sjon moet naar huis komen, maar hoe, unit of gewoon in de huiskamer?

ASSEN - Er zijn een paar vriendinnen en familieleden, die me bellen en opbeuren met een luisterend oor. Ik fiets even naar de stad, lees een boek en maak een boottocht met Hendrik door de Vaart. Elke ochtend blijf ik mediteren, voor mijn rust. Dan belt Melissa. Ze voelt aan dat het niet goed met me gaat Ik ben oververmoeid en ik moet alles zelf opknappen. We praten over Sjon’s wens om naar huis te gaan en dit is natuurlijk het allermooist. Ik twijfel over de unit, maar 24 uur zorg in onze is ook niet echt handig. Ze geeft aan dat ze gaat helpen met praktische zaken. Ik kom tot bedaren. Met meer moed fiets ik naar huis. De dag erna sta ik fitter op. Toch fijn zo’n gesprek. Via Sjon krijg ik bericht dat de huisarts wil helpen met de indicatie voor 24 uurs zorg. De thuiszorgorganisatie wordt ingelicht en zij bellen me de volgende dag met wat vragen. Ook wordt besloten de procedure in gang te zetten, om de unit te laten komen. De aanvraag is maanden geleden gedaan, de verwachting is (toen aangegeven) dat het een week of drie kan duren. De email gaat naar de gemeente. Al snel heb ik reactie, er moet nog een gesprek plaatsvinden. Ik vind het vreemd, maar het zal op een dag wel niet aankomen. De afspraak wordt gepland, gelukkig kan Melissa erbij zijn. Ondertussen heb ik contact met de thuiszorgorganisatie over de kosten. Gelukkig regelen zij alles, dat scheelt me een hoop werk. Al snel krijg ik het telefoontje, dat alles geregeld is. Binnenkort komt er telefoon over zorg die Sjon nodig heeft. Nu nog het gesprek met de gemeente afwachten. Mariska van Gennep uit Assen vertelt over hoe het is om te leven in een gezin met een man die ernstig ziek is. Sjonny, haar man heeft ALS. Ze hebben drie kinderen (Marleen, Veerle en Hendrik), die allen nog thuis wonen. Mariska begeleidt partners/familie van ernstig zieken. Kijk ook op www.mariskavangennep.nl.

Auteur

Albert-Jan Garama