COLUMN Foekje Dijk 'Altijd anders'

Assen

Altijd anders

Het is de bedoeling om ontspannen te kamperen na een periode van grote drukte. Rustig zit ik in alle vroegte voor de tent te lezen. Totdat de serene ochtendstilte verscheurd wordt door luidkeels pratende troepen wandelaars. Pfff. Hoezo rust? Ergernis maakt zich meester van me en ik kan mij daar niet meer van losmaken. Grrr. Als dan ook nog ergens in de verte (de wind staat onze kant op) een hoempa-orkestje valse tonen de natuur in slingert, is de irritatie compleet! Grommend zit ik naast de tent en verbijt mijn ongenoegen. Een fietstochtje dan maar, om te ontsnappen aan de storende bijgeluiden. Drommen mensen reppen zich vrolijk van hier naar daar. Ik zie richting aangevende bordjes, met het woord: ‘Pompsterried rintocht’ en vang ondertussen op, dat zich voor deze wandeltocht door de prachtige Kollumerwaard en langs het riviertje de Ried maar liefst zo’n 600 mensen hebben opgegeven. Mijn slechte humeur slaat prompt om in ontroering. Wat prachtig toch, al die mensen die in beweging komen om op deze prachtige dag te genieten van het goede der aarde. Dit alles ondersteund door een fleurig spelend hoempa-orkestje. Het kan verkeren! Als je weet wat het is, zijn de dingen altijd minder erg dan wanneer je tast in een onbekend niet-weten. Onweerstaanbaar dringt bij deze gedachte de vluchtelingenproblematiek zich aan mij op: zolang mensen geen gezicht en naam hebben, heerst er argwaan tegen al die vreemde anderen. Velen springen vloekend op de barricaden om de indringers tegen te houden. Zodra men hen echter leert kennen, springen diezelfde mensen hartstochtelijk op weer andere barricaden om de inmiddels tot vriend geworden vreemdeling hier te houden! Ja, als je weet wie of wat het is, is alles minder erg dan wanneer het onbekende zich manifesteert. Een moeilijke les om te leren. Flink oefenen dan maar! Foekje Dijk, Vrijzinnig Assen.

Auteur

Albert-Jan Garama