COLUMN Foekje Dijk: 'Liefhebben'

ASSEN

Foekje Dijk: 'Liefhebben'

Mijn oog valt op een ietwat moeilijke zin: ‘Het is geen manier van leven, om te wachten met liefhebben.’ Na drie keer lezen begrijp ik de bedoeling. Althans, dat hoop ik. Want wat is liefhebben. En hoe doe je dat, als er niemand is om lief te hebben? Leef je dan wel? Gelukkig bezit ik wat achtergrond informatie. Deze woorden zijn ontsnapt aan de lippen van een jonge Soedanese vluchteling, genoemd Valentino Achak Deng. Een zo genoemde lost boy, minderjarige vluchteling zonder ouders of begeleiders, overgeleverd aan het geweld van een chaotisch werelddeel. Als je dan eindelijk in veiligheid bent, ben je er nog lang niet! Dan begint een geheel andere problematiek. In dit citaat vertolkt de jonge vluchteling een tragisch besef, dat iedereen zich aan mag trekken. Vooral wanneer de komst van mensen, op de vlucht voor nietsontziende gewelddadigheden die meer dan levensbedreigend zijn, tegen gehouden wordt en zij niet welkom zijn in de veilige omgeving van dit land. Meer dan levensbedreigend, kan dat? Ja, dat kan. Een mens kan dusdanig verminkt worden, dat de dood te verkiezen is boven het leven. Maar dit terzijde. Nog een citaat uit de mond van de jonge Soedanees: ‘We dachten dat we jong waren en er nog tijd genoeg was om ergens in de toekomst op de juiste manier van elkaar te houden. Maar het is verschrikkelijk om zo te denken. Als ik ooit weer van iemand houd, zal ik niet wachten zo lief te hebben als ik maar kan.’ Liefhebben. Het woord gaat verder dan de relatie van mens tot mens. Het heeft te maken met voluit leven. Het heeft zelfs te maken met politieke systemen zoals onze geweldige democratie, waarin mensen mogen leven en liefhebben zoals ze ten diepste zijn. Het is ronduit beschamend, dat in een dergelijke omgeving de getormenteerde en angstige vluchteling niet welkom is. Inderdaad, het is geen manier van leven, om te wachten met liefhebben! Foekje Dijk Vrijzinnig Assen.

Auteur

Albert-Jan Garama