Sterre Hulst: 'Het is gewoon volleyballen'

Assen

In de aanloop naar de Olympische Spelen portretteert het Gezinsblad wekelijks een oud, huidig of toekomstige Olympiër. Deze week volleybalster Sterre Hulst uit Assen.

ASSEN - ‘Ben jij dat meisje dat heeft overgegeven tijdens de finale?’ Hoe vaak heeft ze dat moeten horen vertelt de dertienjarig Sterre Hulst uit Assen. Het was tijdens de voorronde van het Nederlands volleybalkampioenschap voor clubteams. ,,We stonden in de kruisfinale. Ik was de hele dag al ziek. Ik was mijn basisplaats al kwijt. Ik kon eigenlijk ook helemaal niet spelen. Als we wonnen mochten we naar de landelijke finale, maar we speelden bagger. Onze coach vroeg of ik kon spelen. Ja, natuurlijk. De eerste set verloren we. In de tweede zei mijn coach dat ik er toch in moest. We stonden 20-21 achter en ik moest serveren. Er rolde een bal in het veld. Dubbelfout. Ik moest overgeven en sprintte naar de prullenbak. De coach hield al een wisselspeler klaar, maar ik pakte de bal en liep terug om weer te serveren.” Het tekent het doorzettingsvermogen van de jeugdige volleybalster van Sudosa-Desto. Het doorzettingsvermogen dat haar ooit naar de Olympische Spelen moet brengen. Haar grote droom. Haar internationale carrière begint deze week. Op het moment dat deze krant door uw brievenbus valt speelt Sterre met het Nederlands Jeugdvolleybalteam in Italië haar eerste interland. Atletiek Sterre begon nog maar een aantal jaar gelden met volleybal. Tot haar tiende zat ze op atletiek. ,,Ik vond atletiek niet meer zo leuk. Ik durfde geen individuele wedstrijden te doen. Ik wilde graag op een teamsport en op een balsport. Ik weet nog dat mijn moeder mij naar de eerste training bracht. Ik huilde in de auto. Ik durfde niet. Ik vond het eng en was bang dat ik het niet kon. Ik had nog nooit gevolleybald”, vertelt ze lachend. Vervolgens kreeg ze te horen dat ze niet zomaar in een team kon. Ze kreeg het boekje met de teamindeling voor het nieuwe seizoen en ook daarin ontbrak haar naam. ,,Ze konden mij niet gebruiken. Ik ben toen overgestapt naar een andere wijk waar wel plaats was.” Die valse start is inmiddels meer dan goed gemaakt. De dertienjarige Assenaar speelt dit seizoen in de A1. Sterre is eigenlijk nog een B-junior, maar Sudosa-Desto laat talenten op een hoger niveau spelen. Om de spelers uit te dagen. Ontwikkelbaar Het is snel gegaan. Van het vijfde niveau bij de mini’s naar de topklasse van de A-jeugd. Sterre kreeg al vrij snel nadat ze op volleybal zat een uitnodiging om mee te trainen met het Regionaal Talent Centrum (RTC). ,,Het RTC kijkt of je nog ontwikkelbaar bent. Omdat ik nog maar net op volleybal zat dachten ze dat er wel meer in zou zitten. Na twee trainingen mocht ik er vast bij.” Het betekent extra trainingen. Vervolgens komt ook Oranje om de hoek kijken. In oktober vorig jaar deed Sterre selectie voor Oranje. Van de honderdtwintig bleven twaalf meiden over. Het blijkt lastig te combineren met school, hoewel ze geen onvoldoendes had afgelopen jaar. ,,Ik moest op het laatst veel toetsen inhalen. Het was ook nieuw voor mij dat ik zoveel lessen moest missen. Ik kreeg stof op toetsen waarvan ik dacht ‘huh? Hebben we dit gehad?’ Ja, dat hadden we toen ik er niet was.” Papendal Sterre gaat in Groningen naar de Topsport Talent School. ’s Morgens traint ze en om elf uur begint school. Woensdags en vrijdags gaat ze naar het Nationaal Sportcentrum Papendal. Dan heeft ze geen school. ,,Papendal is vet cool”, vindt Sterre. ,,Ik krijg training van de assistent coach van het grote Oranje. Dat vind ik in het begin supervet. Nu vind ik het al weer een beetje normaal. Vorige week was Daphne Schippers ook in de kantine tijdens het eten. Ik dacht ik laat haar maar. Andere meiden zijn wel met haar op de foto geweest. Robin de Kruijf (volleybalster Oranje, red.) zei ‘hoi’ tegen mij, alsof ze me kende! Ik heb even met haar gesproken. Vroeger kon ik daar alleen maar van dromen!” Oranje shirt Dat Sterre goed kan volleyballen beseft ze nog amper. ,,Goed? Dat idee heb ik nu ook nog niet echt. Het kan altijd beter. Ik hou altijd in mijn hoofd wat mijn doelen zijn. Ik ben er nog niet. Er zijn altijd verbeterpunten. Toch blijft haar grote doel de Olympische Spelen. ,,Over twaalf jaar”, hoopt ze, ,,Dan ben ik vijfentwintig.” Maar eerst wil ze deze week het acht-landen toernooi in Italië winnen. Zenuwachtig verwacht ze niet te zijn. ,,Ach, het is met een oranje shirt. Eigenlijk hetzelfde als in Nederland met een Sudosa-shirt. Het is gewoon volleyballen. Laten zien wat je kunt.” Maurice Vos Foto Maurice Vos

Auteur

Albert-Jan Garama