Urban Run: Van en voor Assenaren

ASSEN

Afgelopen zaterdag was de tweede editie van de Urban Run, geen wedstrijd, maar een loopevenement voor en door Assenaren.

ASSEN - ‘Oh, een rioolpijp! Daar durf ik niet door hoor! - Ik ga wel voorop. Gewoon naar beneden kijken en vooruit gaan. De ratten zijn er niet meer, die heb ik al weggejaagd. - Au! Een steen - Gewoon doorgaan. Ik zie licht aan het eind.’ Zomaar een conversatie tussen een moeder en dochter, twee deelnemers aan de tweede editie van de Urban Run in Assen. De rioolpijp is slechts één van de 27 hindernissen die de deelnemers moeten nemen. En tussendoor moet ook nog vier of acht kilometer hardgelopen worden. Nou ja... ,,Ik loop gewoon tussendoor”, reageert een deelneemster. ‘Ik vind de hindernissen te gek, maar dat hardlopen niet.” ,,Sommigen zijn echt fanatiek”, vervolgt ze als twee heren hard voorbij rennen. Toch is de Urban Run geen wedstrijd en daar is bewust voor gekozen zegt Reint Schaafsma, voorzitter van Parkmanagement Assen-Noord en organisator van de Urban Run. “De insteek van de Urban Run is dat het voor iedereen toegankelijk is. We houden het inschrijfgeld laag, vijf euro, en daarvoor krijgen de deelnemers een T-shirt en een flesje drinken bij de finish. Het is geen sportevenement en dat willen we zo houden zegt Schaafsma. ,,Als we er wel een wedstrijd van maken kan het evenement uitgroeien tot een paar duizend deelnemers, maar daar kiezen we niet voor. Dan komen ook allerlei ‘hardloopclubjes’ van buiten de regioen dat willen we niet. De Urban Run is een evenement van en voor Assenaren.” En dat blijkt ook uit het deelnemersveld. Van fanatieke sportievelingen tot recreanten, en van vriendengroepjes tot moeders met kinderen. ,,Wij doen mee omdat ik het belangrijk vind dat mijn kinderen bewegen, en dat ze plezier hebben”, zegt een moeder. ,,Hartstikke leuk, maar ik kom er zo wel achter dat ik helemaal geen conditie heb”, reageert een ander. Maar het draait niet alleen om conditie. Er is ook een dosis lef voor nodig om de Urban Run te voltooien. Lef dat niet iedere deelnemer heeft. Als moeder en dochter ‘rioolpijp’ bij de tokkelbaan aankomen zijn de rollen omgedraaid. Dochter vliegt enthousiast aan het katrol van de brug naar beneden. Als moeder zich in het veiligheidsharnas heeft gehesen en op de brugleuning is geklommen blijkt het toch hoger en vooral enger dan verwacht. Ondanks aanmoedigingen van dochterlief durft ze het niet aan. Een illusie armer vervolgen moeder en dochter hun weg naar de volgende uitdaging. Na zesentwintig hindernissen moeten de deelnemers alleen nog door een met natte modder gevulde sloot baggeren. Op en over een tiental balken, maar de gladde kant aan het eind van de sloot blijkt het lastigste aan deze hindernis. Als na een aantal vruchteloze pogingen het uiteindelijk is gelukt om de kant opklimmen,is het voor veel deelnemers niet meer op te brengen om het laatste stuk naar de finish hard te lopen. In wandeltempo komen ze uitgeput, nat en onder de modder terug bij het Achilles-complex waar de start en finish is. Moe, maar voldaan en met een tevreden glimlach op het gezicht. Onder het genot van een gratis flesje sportdrank klinken de het -is-volbracht’s en vergelijkbare bewoordingen. Op naar volgend jaar. Want de Urban Run is een blijvertje. Maurice Vos Foto Maurice Vos

Auteur

Albert-Jan Garama