COLUMN Cultureel Hart Assen 'Konijn van Olland'

ASSEN

Konijn van Olland

ASSEN - Het is nog vroeg. Buiten regent het en de eerste kinderen verzamelen zich voor het Drents Museum. Ik bel aan en de bewaking laat me door. Ik loop door een donkere gang, groet een schoonmaakster, loop een trap op en nog voor ik boven ben, sta ik plotseling oog in oog met één van onze talenten. David. Hij draagt een prachtig groen pak. Glimlacht. ,,Gedraag je netjes jongens, de baas is er,” grapt hij richting de anderen. Ze hebben er zin in. Iets wat onrustig nog. Het zijn de spanningen voor de eerste voorstelling. We spelen in twee verschillende vertrekken van het poppenhuis. Een voorstelling over het moment dat Lodewijk Napoleon de stadsrechten voor Assen gaat tekenen: Konijn van Olland. Ook onze professionele acteur waarmee de talenten de voorstelling spelen, Sijmen de Jong, is wat gespannen. ,,We hopen dat de timing goed gaat”, fluistert hij. Op papier is het een fantastisch concept: spelen op twee locaties tegelijk, waarbij de spelers ook nog eens van de ene naar de andere locatie gaan. Het publiek wisselt halverwege van ruimte en krijgt dan hetzelfde kwartier nog eens te zien, maar dan vanuit een ander perspectief. De kinderen komen binnen. Maximiaal vijftien per ruimte. In totaal zullen honderden kinderen genieten van deze voorstelling. Ik zie de spanning bij de acteurs verdwijnen. De energie van de kinderen neemt toe. De voorstelling begint. Ik geniet. De kinderen zijn zichtbaar onder de indruk. De grappen vallen. De timing klopt. De interesse voor de historie van Assen wordt gewekt. Dan zegt een jongetje plotseling. ,,Hé, die ken ik.” En doelt op David, die Lodewijk Napoleon speelt. ,,Hij was professor Kwest, toen bij ons op school.” Ik geniet nog meer. En denk terug aan de voorstelling met de fantasierijke professor voor de kinderboekenweek. Wat zijn de spelers weer gegroeid in spel. Ze komen bij ons binnen na een auditie. Stuntelig, soms. David was veel te serieus met het vak bezig. Bijna plichtmatig. Dat moest er eerst af. Maar wat wilde hij graag leren. En wat heeft hij veel aangepakt, lessen gevolgd, trainingsweken, voorstellingen gemaakt, eigen performances voor Noorderzon, bij alle masterclasses was hij aanwezig. En wat is hij al goed geworden. Hij is één van de vijf die dit jaar zijn aangenomen op een HBO theateropleding. Een auditietocht is soms loodzwaar. Ook mentaal. Vooral als je tussen 900 anderen er bovenuit moet steken. David mag naar Maastricht, de performance opleiding. Ik mijmer verder. Eind mei stond Joerie op het Axis-festival. Kleine jongens worden groot. Joerie begon net als David bij onze talentstroom, voordat hij werd aangenomen op de performance opleiding. In het najaar maakt Joerie een voorstelling met onze talenten voor het Jonge Harten Festival in Groningen. Samen met Max, ook zo’n toffe gast die zijn roeping in Maastricht heeft gevonden. Alle drie Assenaren. Of zoals Tom de Ket een paar weken terug zei, toen het Pauperparadijs repeteerde bij ons in de garage. ,,Er zijn dus inmiddels meer Assense jongens, die de weg naar Maastricht vinden.” Doelend op de opleiding waar zijn eigen carrière ooit begon. Een paar dagen later krijg ik een telefoontje van Chris Vegter, directeur van De Veldkei. Hij bedankt me voor de mooie voorstelling in het Drents museum. Ik geef de complimenten door aan de spelers. Gewoon va de groepsapp en scroll langs De reismuis, Ode aan de fantasie, Ratjetoe naar Konijn van Olland.Langzaamaan komt het besef dat onze spelers de harten van de (jonge) Assenaren beginnen te veroveren. Remco van Zandvoort, Algemeen directeur Garage TDI

Auteur

Albert-Jan Garama