RUBRIEK De mensen van het WZA met Marietje Torley-Geertjes

ASSEN

De mensen van het WZA met Marietje Torley-Geertjes

ASSEN - In het Wilhelmina Ziekenhuis Assen (WZA) werken ruim 1200 mensen. Wie zijn zij en wat doen ze precies? In de twaalfde aflevering van deze maandelijkse rubriek spreken we Marietje Torley-Geertjes(60), voedingsassistente. Wat doe je als voedingsassistente in het WZA? ,,Wij zorgen dat op het gebied van eten en drinken alles goed geregeld is voor de patiënten. We beginnen ’s morgens met de broodkar met verschillende soorten brood, beleg, pap, yoghurt, noem maar op. Hiermee gaan we langs de bedden. Hetzelfde doen we later op de dag met de warme maaltijd, de koffie- en theerondes en de avondbroodmaaltijd. Dat patiënten ter plekke kunnen kiezen wat ze willen eten en drinken, is een enorme verbetering. Vroeger moesten ze vooraf voor de hele week hun wensen doorgeven. Tja, als je je maandag heel ziek voelt, dan geef je een bescheiden hoeveelheid door. Maar vrijdags kun je best weer flinke trek hebben.” ,,Op de achtergrond doen we ook veel: wij geven aan de keuken door hoeveel maaltijden er nodig zijn, met welke diëten rekening gehouden moet worden, we ruimen alles op, enzovoort.” Wat vind je mooi aan je werk en aan het WZA? ,,Ik ben best trots op het WZA. Ik was laatst op bezoek bij iemand in een ander ziekenhuis, daar was geen broodkar en de patiënten kregen alles op plastic. Wij hebben porseleinen bordjes en kopjes, in leuke kleurtjes. Dat is toch veel vriendelijker?” ,,Als wij de zaal binnenkomen reageren mensen altijd blij. Wij komen niet met enge naalden of infusen, wij brengen iets lekkers. Ik sta graag in de verwenstand: als iemand jarig is, mogen ze zelf het menu kiezen en zorgen we voor een feestelijk toetje.Ook snijden we tegenwoordig elke dag vers fruit tot salades, omdat het voor patiënten vaak lastig is om zelf sinaasappels of kiwi’s schoon te maken. Zo wordt er meer fruit gegeten, mensen vinden dat heerlijk! Ik vind het ook heel belangrijk om iets extra’s te doen voor mensen die gaan sterven. Waar hebt u nog trek in?, vragen we dan, en zorgen dat het er komt.” Welke gebeurtenis is je bijgebleven? “Dat was een huwelijk op onze afdeling een paar jaar geleden. Het was de laatste wens van een jonge, terminaal zieke vrouw en haar vriend. We hebben spontaan álles uit de kast gehaald: versiering, bloemen, lekkere traktaties. Iedereen hielp mee. Het is op zo’n moment het enige wat je nog voor die mensen kunt doen, dus dan moet het perfect zijn. Dat is goed gelukt, het was heel ontroerend.”

Auteur

Albert-Jan Garama