'De herinneringen blijven'

ASSEN

Met het verdwijnen van de ijsbaan in Assen komt ook aan een lange traditie ijsspeedway een eind. Voor Wiebe Vochteloo een bittere pil.

ASSEN - Als ik binnenkom is het meteen duidelijk. Aan de wand in de hal hangt een motorband met spikes. In het midden een foto van een ijsspeedwaycoureur. Schuin in de bocht. Opspattend ijs. ‘IJsspeedway 1989 – W.Vochteloo’ staat erop vermeld. Achterin de hal twee planken aan de muur, volgepakt met gewonnen bekers. In het midden vooraan de Roelof Tijs-bokaal 1989. Wiebe Vochteloo is tot nu toe de enige Nederlander die deze prijs wist te winnen.Ook de woonkamer ademt ijsspeedway. Aan alle muren hangen foto’s en op tafel een motormagazine. Opengeslagen bij een interview met Vochteloo’s goede vriend Roelof Tijs. ,,Ik ben niet zo’n prater hoor”, zegt Wiebe Vochteloo als we zitten, ,,Ik wil niet op de voorgrond treden. Zo ben ik nooit geweest.” Maar het volgende uur praat de 58-jarige Vochteloo honderduit over zijn passie: de ijsspeedway. ,,Ik zit vanaf 1973 in de racerij. Eerst cross, later speedway en grasbaan. Mijn ouders vonden dat prima, maar toen ik vertelde dat ik ook wilde gaan ijsracen was het even wat anders. Ik kocht stiekem een ijsspeedwaymotor. Ik koop gewoon zo’n ding, dacht ik, en zie wel. ‘Wat moet je met dat ding?’ vroeg mijn moeder. ‘Voor de handel’ antwoordde ik, maar een week later zat ik in Zweden om te trainen. Mijn ouders waren bezorgd. Dat begrijp ik nu omdat ik zelf kinderen heb. Toen dacht ik: 'Waar maak je je druk om?'” ,,Het was 1984. Weer terug in Nederland kon ik er niet meer mee dan poetsen, schoonmaken en nakijken. Een jaar later hadden we een strenge winter en werden vijf wedstrijden op natuurijs in Nederland georganiseerd. Ik werd gelijk Nederlands Kampioen IJsspeedway op natuurijs. Het was ook het laatste NK op natuurijs tot nu.“ Hij pakt een fotoboek uit de kast en bladert er even door en laat foto’s zien van zijn eerste training in Zweden, foto’s van een training door Roelof Tijs op de Baggelhuizerplas, en een handgeschreven papiertje met zijn uitslagen op natuurijs. ,,Ik bekijk ze nog regelmatig. Wat gaat de tijd toch snel. Het is allemaal al weer zo lang geleden, maar het blijft jeuken. Ik heb alle natuurijs wedstrijden meegedaan. Tot de laatste in 2010 in Stadskanaal. Als er nu weer één komt ga ik weer! Dat wil ik volhouden. Dat natuurijs gebeuren is zo relaxed. Bij het WK komt veel meer bij kijken. “ Het is even onduidelijk hoeveel keer hij meedeed met het WK maar een ander boekje uit de kast biedt duidelijkheid. ,,Ik ben in 1989 begonnen met WK en in 1993 gestopt. Maurin (zoon, red) was net geboren. Ik heb in 1992 in Assen een hele harde valpartij meegemaakt. Dat was zo’n klap dat ik pas in het ziekenhuis weer wakker werd. Ik heb daar lang last van gehouden. In 1993 ben ik wel weer meegegaan naar Zweden om me te plaatsen voor het WK. Ik had me ook geplaatst, maar onderweg in de bus terug naar Nederland heb ik tegen Roelof (Tijs, red.) gezegd dat ik er mee stop.“ ,,Ik had zo’n hekel aan dat lange reizen. Je zat weken in Siberië, meer dan tienduizend kilometer van huis. Ik had een kleintje thuis en andere dingen aan mijn hoofd. Stel dat er wat gebeurt thuis, dan kan ik niet snel even terug. Dat hield mij tegen. Ik wilde wel blijven rijden, maar niet meer voor het WK. Het was een moeilijke beslissing, maar kreeg wel rust. Ik ben alles wel blijven volgen.” Vochteloo is het niet alleen blijven volgen. Hij is ook gaan verzamelen. Zijn loods achter de woning hangt vol met oude affiches in verschillende talen. Twee vitrinekasten met bekers. Op een plank banden met spikes en achterin hangt nog een verwelkte lauwerkrans. Zijn eigen oude ijsspeedwaymachine staat naast de oude machine van Roelof Tijs. ,,Een museum? Ja, dat zou ik wel willen. Als het straks afgelopen is, is dit nostalgie.De ijsspeedway is 43 jaar hier in Assen geweest. Ik kan het haast niet geloven dat straks de laatste keer is. Raar idee. Ik ben daar wel somber daarover. Het is mijn passie en je leeft er toch elke keer weer naar toe.” ,,Aan alles komt een eind”, zegt Vochteloo even later berustend, ,,Maar de herinneringen blijven.” Hij bladert nog wat in het fotoboek en herhaalt, meer in zichzelf dan tegen mij: ,,De herinneringen blijven..." Maurice Vos Foto Maurice Vos

Auteur

Albert-Jan Garama