COLUMN Foekje Dijk: gepassioneerd

ASSEN

Column Foekje Dijk: gepassioneerd

Plotseling die herinnering. Ik bevind me op het snijvlak van de (paas)tijd in het huis van een dierbare vriend. Gekeuvel en geklets alom, en haast ongemerkt daalt het gesprek af naar een dieper niveau. De meesten van ons studeren theologie, maar er lopen ook wat seculiere vrienden rond. Eéntje van hen is ronduit atheïstisch en steekt dat bepaald niet onder stoelen of banken. De tijd is op dat moment al weer een poosje onderweg naar het christelijke paasfeest. Overal in de stad hangen affiches van diverse muzikale passie uitvoeringen. Waaronder natuurlijk de onvermijdelijke en absolute topper ‘De Mattheuspassion’. We krijgen het over lijden, sterven én over de passionen. Op dat moment verheft onze atheïstische vriend hartstochtelijk zijn stem (en wij houden onze adem in, want ja, wel heel erg anti he?!): ‘Oh jongens, wat is dat toch gvd ’se mooie muziek!’ U begrijpt, omwille van de taal en uit respect voor de lezers zal ik hier niet voluit schrijven hoe zijn welgemeende en vooral diep ontroerde vloek klonk. De tranen stonden in zijn ogen en je zag hem innerlijk schouwen. Even kon hij, die altijd zijn woordje klaar had, geen taal meer vinden voor de schoonheid en het ontzag voor zulk een muzikale uitbeelding van het lijden. Weer gaan we richting christelijk pasen. En weer, nu ruim veertig jaar later, hangen overal affiches met aankondigingen van diverse uitvoeringen van passionen. Passie. Het woord kent twee betekenissen. De ene is lijden, de andere is hartstocht. Hier komen atheïst en gelovige bij elkaar, immers, het is een universeel menselijke ervaring. Hartstochtelijk leven, en ook lijden aan het leven bestaan naast elkaar. Tussen deze twee uitersten beweegt zich het menselijk voelen en ervaren. Wat is het toch bijzonder, dat we elkaar – gelovigen en ongelovigen – tussen deze uitersten mogen ontmoeten. Foekje Dijk. Vrijzinnig Assen.

Auteur

Albert-Jan Garama