RUBRIEK De mensen van het WZA met kok Paul Keur

ASSEN

In het Wilhelmina Ziekenhuis Assen (WZA) werken ruim 1200 mensen. Wie zijn zij en wat doen ze precies? In de zesde aflevering van deze maandelijkse rubriek spreken we kok Paul Keur (48).

ASSEN - Wat doe je als kok in het WZA? ,,Koken! Samen met mijn vijf collega’s en onze teamleider verzorgen we dagelijks keuzemenu’s voor gemiddeld 130 patiënten en 100 restaurantbezoekers. Behalve voor medewerkers en bezoekers van patiënten, blijkt ons ziekenhuisrestaurant extra aantrekkingskracht te hebben op oudere mensen. We hebben hier inmiddels een vast clubje, voor hen is het een sociaal gebeuren. Leuk toch?” ,,Ik ben blij dat we sinds drie jaar weer zelf koken, net zoals toen ik hier in 1990 begon. Na een bezuinigingsoperatie, eind jaren negentig, werden de maaltijden kant-en-klaar ingekocht en is het aantal koks flink ingekrompen. Maar mede dankzij onze nieuwe teamleider konden we het ziekenhuismanagement er in 2012 van overtuigen dat wij voor vergelijkbare kosten zélf konden koken, volgens dezelfde strenge hygiëneregels. Vers is altijd beter. En lekkerder.” Wat vind je mooi aan je werk en aan het WZA? ,,De ons-kent-ons-mentaliteit in het WZA is prettig, niemand laat elkaar vallen. In ons kleine team zijn we zeer op elkaar aangewezen, maar dat maakt juist sterk!” ,,Dat we zelf contact hebben met de patiënten is ook bijzonder. Als koks gaan we namelijk zelf met de maaltijdkar naar de verpleegafdelingen. De patiënten kunnen kiezen uit vlees, vis of vleesvervanging, uit verschillende soorten verse groenten en uit heel veel toetjes. ‘Het lijkt wel een hotel hier!’, horen we vaak. Ik vind het fijn dat we veel vrijheid hebben in het bedenken van de menu’s. Uiteraard luisteren we ook goed naar de wensen van patiënten en medewerkers. En de cliëntenraad denkt met ons mee.” Welke gebeurtenis is je bijgebleven? ,,We hebben in januari weer het traditionele compagnonsdiner van de medisch specialisten en de huisartsen mogen verzorgen. Een deel van de artsen helpt dan met koken en serveren, iedereen is gelijk op zo’n avond. Dit jaar was het een walking diner met heerlijke kleine hapjes, de zaal was prachtig aangekleed. Ik was pas om 1.00 uur thuis, maar dat is niet erg. Voor ons als koks zijn dit soort evenementen de krenten in de pap. Er is wel eens kritiek van anderen op deze diners: ‘moet dat nu allemaal zo nodig?’ Maar voor de artsen heeft het echt een ontmoetingsfunctie. En zeg nou zelf: het is toch goede reclame voor het WZA?”

Auteur

Albert-Jan Garama